من زاده ی غزل!

رنگی و ناب!

پر  پیچ و تاب!

سرشار  ِ لحظه های خوش!

دور از تلاطم  ِ دنیایی و فریب!

عاشق و گرم

من زاده ی آن عشق کهنه ام

و کهنه تر از عشق بیژنم!

چون سادگی  ِ لفظ سعدیم !!

گفتند :کهنه ای!

باری تو نو بگو!

هر چند که سیاه!

من گویمت سپید

هر چند که غزل!!